چهره ی زرد مرا بین و مرا هیچ مگو           
   درد بی حد بنگر ؛ بهر خدا هیچ مگو 

دل پر خون بنگر ؛ چشم چو جیحون بنگر   
    هر چه بینی بگذر ؛ چون و چرا هیچ مگو 

دی خیال تو بیامد به در خانه ی دل      
        در بزد گفت :‌"بیا ، در بگشا ؛ هیچ مگو"

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو    
          گفت : "من آن توام ، دست مخا ، هیچ مگو 

تو چو سرنای منی ، بی لب من ناله مکن       
               تا چو چنگت ننوازم ، ز نوا هیچ مگو "

گفتم :"این جان مرا ، گرد جهان چند کشی؟"    
            گفت :‌" هرجا که کشم زود بیا ، هیچ مگو"  

گفتم :"ار هیچ نگویم تو روا می داری ؟        
                 آتشی گردی و گویی که درآ ، هیچ مگو؟"

همچو گل خنده زد و گفت :"درآ تا بینی     
                    همه آتش سمن و برگ و گیا ، هیچ مگو "

همه آتش گل گویا شد و با ما می گفت :

"جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو" 

"مولوی"