هيچ مي داني مسلماني به چيست

واعظي پرسيد از فرزند خويش

هيچ ميداني مسلماني به چيست

صدق و بي آزاري و خدمت به خلق

هم عبادت هم كليد معنويست

گفت از اين معيار اندر شهر ما

يك مسلمان هست آنهم ارمني است

من وفاصله ها همزادیم

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی ست

تو مرا باز رساندی به یقینم ،کافی ست

قانعم،بیشتر از این چه بخواهم از تو؟

گاه گاهی که کنارت بنشینم،کافی ست

گله ای نیست،من وفاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی!تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال وهوایت –گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شو رانگیز

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی ست

تو مرا باز رساندی به یقینم ،کافی ست

قانعم،بیشتر از این چه بخواهم از تو؟

گاه گاهی که کنارت بنشینم،کافی ست

گله ای نیست،من وفاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی!تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال وهوایت –گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

که همین شوق مرا،خوبترینم!کافی ست

ر انگیز

که همین شوق مرا،خوبترینم!کافی ست

سینه بی عشق مباد

زنده یاد فریدون مشیری

مهرورزان زمانهای کهنهرگز از خویش نگفتند سخن

که در آنجا که تویی

بر نیاید دگر آواز از من

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

هر چه میل دل دوست

بپذیریم به جان

هر چیز جز میل دل او

بسپاریم به باد

آه

باز این دل سرگشته من

یاد ‌آن قصه شیرین افتاد

بیستون بود و تمنای دو دوست

آزمون بود و تماشای دو عشق

در زمانی که چو کبک

خنده می زد شیرین

تیشه می زد فرهاد

نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نه توان کرد ز بیدردی شیرین فریاد

کار شیرین به جهان شور برانگیختن است

عشق در جان کسی ریختن است

کار فرهاد برآوردن میل دل دوست

خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در آویختن است

رمز شیرینی این قصه کجاست

که نه تنها شیرین

بی نهایت زیباست

آن که آموخت به ما درس محبت می خواست

جان چراغان کنی از عشق کسی

به امیدش ببری رنج بسی

تب و تابی بودت هر نفسی

به وصالی برسی یا نرسی

سینه بی عشق مباد

ای دل .......

 ای دل چه اندیشیده ای در عذر آن تقصیرها 

خبرت هست ؟

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست ؟

بگو ....

جز من اگرت عاشق و شیداست بگو

ور میل دلت به جانب ماست بگو

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو

گر هست بگو نیست بگو راست بگو


مولوی

ما توبه شكستيم ولي دل نشكستيم

آن شب كه دلي بود به ميخانه نشستيم

آن توبه صدساله به پيمانه شكستيم

از آتش دوزخ نهراسيم كه آن شب



   ما توبه شكستيم ولي دل نشكستيم


مولانا

با آنكه در ميكده را باز ببستند...........

من ، مستم.
من، مستم و ميخانه پرستم.

راهم منماييد،
پايم بگشاييد!

با آنكه در ميكده را باز ببستند

وين جام جگر سوز مگيريد ز دستم!
مي، لاله و باغم 
مي، شمع و چراغم.
مي، همدم من،
هم‌نفسم، عطر دماغم.
خوشرنگ،
خوش آهنگ
لغزيده به جامم.
از تلخي طعم وي، انديشه مداريد،
گواراست به كامم.

در ساحل اين آتش.
من غرق گناهم
همراه شما نيستم، اي مردم بتگر!
من نامه سياهم.
فرياد رسا!
در شب گسترده پر و بال
از آتش اهريمن بدخو، به امان دار
هم ساغر پر مي
هم تاك كهنسال.
كان تاك زرافشان دهدم خوشه زرين
وين ساغر لبريز
اندوه زدايد ز دلم با مي ديرين

با آنكه در ميكده را باز ببستند
با آنكه سبوي مي ما را بشكستند
با محتسب شهر بگوييد كه: هشدار!
هشداركه من مست مي هر شبه هستم

دل که رنجید از کسی ......

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است

شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکل است

کجا شد .....؟

زين پيش  صبر  بود  دلم  را  قرار  نيز         يا رب كجا شد آن همه صبر و قرار من

دلتنگی ها

به نامردمان مهر کردم بسی

نچیدم گل مردمی از کسی 

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند 

جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

تو بمان و دگران

        

           

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از كوي تو ليكن عقب سرنگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي
تو بمان و دگران واي بحال دگران

مي روم تا كه به صاحبنظري باز رسم
محرم ما نبود ديدة كوته نظران

دلِ چون آينة اهل صفا مي شكنند
كه ز خود بي خبرند اين زخدا بي خبران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
كاين بود عاقبت كار جهان گذران

شهريارا غم آوراگي و در بدري
شورها در دلم انگيخته چون نوسفران

غمم از حد گذشته شادى ام بخش

الهى مرده ام من زنده ام كن

فقيرم دولت پاينده ام كن

الهى راه را گم كرده ام من

ازين جويندگى يابنده ام كن

الهى سوختم در آتش جهل

رها از آتش سوزنده ام كن

اگر عمرى گنه كردم الهى

كرم بر عمر باقى مانده ام كن

غلامم سرخط آزادى ام ده

زغفلت برده ام من بنده ام كن

اگر شرمى نكردم از تو يا رب

تو با بخشندگى شرمنده ام كن

به آب رحمتت پاك از سياهى

در اين شام سيه پرونده ام كن

تهى دستم بگير از لطف دستم

زپا افتاده ام پوينده ام كن

غمم از حد گذشته شادى ام بخش

سراپا گريه ام من، خنده ام كن

من «ژوليده» مى گويم به زارى

در حريم دل چرا ره مى دهى اغيار را

در حريم دل

اى كه مى خواهى جمال بى منال يار را

در حريم دل چرا ره مى دهى اغيار را

ديدن ناديده را عشق خودى ها حائل است

از خودى بگذر كه تا بى پرده بينى يار را

درس هشيارى برو در مكتب مستان بخوان

زانكه اين مكتب به مستى مى كشد هشيار را

در مسير عشق همچون ميثم خرمافروش

با على باش و به گردن نه طناب دار را

«روزه دارى» را دهان بسته تنها شرط نيست

طاقت اُشتر به ما ثابت كند اين كار را

پاك كن زآيينه دل گرد خودبينى كه كور

با عصايى مى كند پيدا رهِ هموار را

گر كه در حصن امان خواهى زحق اذن دخول

در كف نفس دنى هرگز مده افسار را

در مذاق اهل عالم حرف حق تلخ است تلخ

زهر گردد چون شكر، دارو شود بيمار را

در مقام خاكسارى همچنان «ژوليده» باش

كز مسير خاكسارى يافت اين آثار را


شعر ژوليده نيشابورى

گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت

                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود

                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود

ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او

پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او

                                                    گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای

                                                    بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای

جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای

وندر این بازی شــکستم داده ای

                                                    نشتر عشقش به جانم می زنی

                                                    دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم نکن

من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن

                                                    مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم

                                                    این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم

گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم

در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم

                                                    ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی

                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی

عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم

صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم

                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد

                                                    گفتم عاقل می شوی اما نــشد

سوختم در حسرت یک یـا ربــت

غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت

                                                     روز و شب او را صـــدا کردی ولی

                                                     دیدم امشب با مـنی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی

در حــــــریم خانه ام در می زنی

                                                    حــــال این لیلا که خوارت کرده بود

                                                    درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
باشد که چو روز آید بر وی گذرت افتد

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز
آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد

آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر
از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد

من خاک شوم، جانا، در رهگذرت افتم
آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد

گفتم که: بده دادم، بیداد فزون کردی
بد رفت، ندانستم، گفتم: مگرت افتد

در عمر اگر یک دم خواهی که دهی دادم
ناگاه چو وابینی رایی دگرت افتد

کم نال، عراقی، زانک این قصه درد تو
گر شرح دهی عمری، هم مختصرت افتد


                                                      "فخرالدین عراقی"

کاروان رفت .....تو در خواب ...

كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش

كي روي؟ ره ز كه پرسي؟ چه كني چون باشي؟

خدایا تو قلب مرا میخری ؟

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت

و هی این و آن سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:چرا این اتاق پر از دود و آه است

یکی گفت: چه دیواره هایش سیاه است

یکی گفت:چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت: وانگار هر آجرش از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم: خدایا تو قلب مرا میخری؟

و فردای آن روز خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم: ببخشید ،دیگر برای شما جا نداریم

از این پس به جز او کسی را نداریم

        ((عرفان نظر آهاری))

روز و شب او را صدا کردی ولی......

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

دیدی ای دل که غم عشق دگر باره چه کرد

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

 ساقیا جام میم ده که نگارنده غیب

 نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

 وانکه پر نقش زد این دایره مینائی

 کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

سفر منزل دوست کار هر روز من است

بعد از آن دعوت زیبا به ملاقات خودت

من چه حالی بودم!

خبر دعوت دیدارت چونکه از راه رسید

پلک دل باز پرید

من سراسیمه به دل بانگ زدم

آفرین قلب صبور

زود برخیز عزیز

جامه تنگ در آر

وسراپا به سپیدی تو درآ.

وبه چشمم گفتم:

باورت می شود ای چشم به ره مانده خیس؟

که پس از این همه مدت ز تو دعوت شده است!

چشم خندید و به اشک گفت برو

بعداز این دعوت زیبا به ملاقات نگاه.

و به دستان رهایم گفتم:

کف بر هم بزنید

هر چه غم بود گذشت.

دیگر اندیشه لرزش به خود راه مده!

وقت آن است که آن دست محبت ز تو یادی بکند

 خاطرم راگفتم:

زودتر راه بیفت

هر چه باشد بلد راه تویی.

ما که یک عمر در این خانه نشستیم تو تنها رفتی

بغض در راه گلو گفت:

مرحمت کم نشود

گوییا بامن بنشسته دگر کاری نیست.

جای ماندن چو دگر نیست از این جا بروم

پنجه از مو بدرآورده به آن شانه زدم

و به لبها گفتم:

 خنده ات را بردار 

 دست در دست تبسم بگذار 

و نبینم دیگر 

که تو برچیده و خاموش به کنجی باشی

 مژده دادم به نگاهم گفتم:

نذر دیدار قبول افتادست 

 ومبارک بادت 

 وصل تو با برق نگاه

 و تپش های دلم را گفتم:

اندکی آهسته 

 آبرویم نبری 

 پایکوبی ز چه برپا کردی

نفسم را گفتم:

جان من تو دگر بند نیا 

 اشک شوقی آمد 

تاری جام دو چشمم بگرفت

و به پلکم فرمود:

 همچو دستمال حریر بنشان برق نگاه 

پای در راه شدم

 دل به عقلم می گفت:

 من نگفتم به تو آخر که سحر خواهد شد

 هی تو اندیشیدی که چه باید بکنی 

 من به تو می گفتم: او مرا خواهد خواند

 و مرا خواهد دید

 عقل به آرامی گفت:

 من چه می دانستم 

 من گمان می کردم 

 دیدنش ممکن نیست 

و نمی دانستم 

بین من با دل او صحبت صد پیوند است

 سینه فریاد 

حرف از غصه و اندیشه بس است 

 به ملاقات بیندیش و نشاط 

 آخر ای پای عزیز 

 قدمت را قربان 

 تندتر راه برو 

 طاقتم طاق شده

 چشمم برق می زد /اشک بر گونه نوازش می کرد/لب به لبخند تبسم میکرد /دست بر هم میخورد  

 مرغ قلبم با شوق سر به دیوار قفس می کوبید

 عقل شرمنده به آرامی گفت:

 راه را گم نکنید

 خاطرم خنده به لب گفت نترس 

 نگران هیچ مباش 

 سفر منزل دوست کار هر روز من است

 عقل پرسید :؟ 

 دست خالی که بد است 

 کاشکی...

 سینه خندید و بگفت:

دست خالی ز چه روی !؟ 

 این همه هدیه کجا چیزی نیست!

 چشم را گریه شوق 

قلب را عشق بزرگ 

 روح را شوق وصال 

 لب پر از ذکر حبیب 

  خاطر آکنده ی یاد

 

عزیزا،من خدایی خوب می دانم

منم پروردگارت

خالقت ازذره ی ناچیز

صدایم کن،مرا

آموزگار قادر خود را

قلم را علم را من هدیه ات کردم

بخوان ما را... .

منم معشوق زیبایت

منم نزدیک تر از تو به تو

اینک صدایم کن

رهاکن غیر ما را،سوی ماباز آ

منم پروردگار پاک و بی همتا

منم زیبا،که زیبا بنده ام رادوست می دارم

تو بگشاگوش دل

پروردگارت با تو می گوید

تو را  بیکران دنیای پرغوغا

رهایت من نخواهم کرد

بساط روزی خودرا به من بسپار

رها کن غصه ی یک لقمه آب ونان فردارا

تو راه بندگی طی کن

عزیزا،من خدایی خوب می دانم

تودعوت کن مرا برخود

به اشکی،یاخدایی،میهمانم کن
که من چشمان اشک آلوده ات رادوست می دارم

طلب کن خالق خودرا

بجو ما را

توخواهی یافت

که عاشق می شوی برما

قسم بر عاشقان پاک باایمان

قسم بر اسبهای خسته درمیدان

تو را دربهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن

تکیه کن برمن

قسم برروز،هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم براختران روشن،امادور

رهایت من نخواهم کرد

بخوان مارا

که می گویدکه تو خواندن نمی دانی؟

تو بگشا لب

توغیر ازما خدای دیگری داری؟

رها کن غیر مارا

آشتی کن باخدای خود

توغیر از ما چه می جویی؟

توبا هرکس به غیر ازما چه می گویی؟

وتو بی ما چه داری؟هیچ!
بگو با ما چه کم داری عزیزم ،هیچ!!

هزاران کهکشان و کوه ودریا را

وخورشید و گیاه ونور وهستی را

برای جلوه ی خود آفریدم من

ولی وقتی ترا من آفریدم

برخودم احسنت می گفتم

تویی زیباتر ازخورشید زیبایم

تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو،چیزی چون تورا،کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را؟

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟

هزاران توبه ات را گر چه بشکستی

ببینم، من ترا ازدرگهم راندم؟

اگردر روزگار سختی ات خواندی مرا

اما به روز شادیت،یک لحظه هم یادم نمی کردی

به رویت بنده ی من،هیچ ، آوردم؟؟

که می ترساندت از من؟

رها کن آن خدای دور

آن نامهربان معبود

آن مخلوق خود را

این منم پروردگارمهربانت،خالقت

اینک صدایم کن مرا،با قطره ی اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات رامن شنیدم

غریب این زمین خاکیم

آیا عزیزم حاجتی داری؟

تو ای از ما

کنون برگشته ای ،اما

کلام آشتی را تو نمی دانی؟

ببینم چشمهای خیست آیا گفته ای دارند؟

بخوان مارا

بگردان قبله ات را سوی ما

اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من؟
بگو،جزمن،کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان، آغوش من بازاست

برای درک آغوشم

شروع کن ، یک قدم با تو

شروع کن ، یک قدم با تو

تمام گام های مانده اش بامن!!

درد احبا نمی‌برم به اطبا

طایر مسکین که مهر بست به جایی

گر بکشندش نمی‌رود به دگر جا

غیرتم آید شکایت از تو به هر کس

درد احبا نمی‌برم به اطبا

شد لشکر غم بی عدد از بخت می‌خواهم مدد

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی

وان گه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او

نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند

گفتم گره نگشوده‌ام زان طره تا من بوده‌ام

گفتا منش فرموده‌ام تا با تو طراری کند

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده‌است بو

از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

چون من گدای بی‌نشان مشکل بود یاری چنان

سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

زان طره پرپیچ و خم سهل است اگر بینم ستم

از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیاری کند

شد لشکر غم بی عدد از بخت می‌خواهم مدد

تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند

با چشم پرنیرنگ او حافظ مکن آهنگ او

کان طره شبرنگ او بسیار طراری کند

گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
از سر پیمان گذشت، برسر پیمانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب
باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

صوفی مجنون که دی جام و قدح می شکست
دوش به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد

مغبچه ای میگذشت، راهزن دین و دل
در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت
چهره ي خندان شمع آفت پروانه شد

گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

قطره ي  باران ما گوهر یکدانه شد
نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری
حلقه اوراد ما مجلس افسانه شد
منزل حافظ کنون بارگه کبریاست
دل بر دلدار رفت، جان بر جانانه شد

خبرت هست؟

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟

...

طوفان اگر فرو بنشیند عجیب نیست

پایان بی دلیل دویدن نشستن است

حرم يار

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

 

زهد با نیت پاک است نه با جامه پاک

هرکه با پاکدلان صبح و مسایی دارد

 

دلش از پرتو اسرار صفایی دارد

 

زهد با نیت پاک است نه با جامه پاک

 

ای بس آلوده که پاکیزه ردایی دارد

 

سوی بتخانه مرو پند برهمن مشنو

 

بت پرستی مکن این ملک خدایی دارد

 

گوهر وقت بدین خیرگی از دست مده

 

آخراین در گرانمایه بهایی دارد

 

گرگ نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب

 

بره دور از رمه و عزم چرایی دارد

 شعر از پروین اعتصامی