ما به انسان توصيه كرديم كه به پدر و مادرش نيكي كند، مادرش او را با ناراحتي حمل مي‏كند، و با ناراحتي بر زمين مي‏گذارد، و دوران حمل و از شير باز گرفتنش سي ماه است، تا زماني كه به كمال قدرت و رشد برسد، و به چهل سالگي وارد گردد، مي‏گويد: پروردگارا! مرا توفيق ده تا شكر نعمتي را كه به من و پدر و مادرم دادي بجا آورم، و عمل صالحي انجام دهم كه از آن خشنود باشي، و فرزندان مرا صالح كن، من به سوي تو باز مي‏گردم و توبه مي‏كنم، و من از مسلمينم.

(۱۵)

آنها كساني هستند كه ما بهترين اعمالشان را قبول مي‏كنيم، و از گناهانشان مي‏گذريم، و در ميان بهشتيان جاي دارند، اين وعده صدقي است كه وعده داده مي‏شدند.

(۱۶)

الاحقاف